Baza wiedzy

Reguły, które piszesz sam

Twoje własne warunki i to, co ma się stać z wszystkim, co je spełni.

Szczegóły

Pisane w Ustawienia → Reguły oraz przez REST API pod /rules, które jest włączone dla każdego obszaru roboczego. Reguła to lista warunków dotyczących przychodzącej wiadomości i lista działań podejmowanych wobec wszystkiego, co je spełni: 100 reguł na skrzynkę, każda z co najwyżej 20 warunkami i 10 działaniami. To zabezpieczenia przed skryptem w pętli, a nie limity planu. Sto pierwsza reguła jest odrzucana z komunikatem, a nie rozliczana.
Dwadzieścia jeden rzeczy, o które warunek może zapytać: adres From i jego domena (gdzie dopasowanie do example.com obejmuje też mail.corp.example.com), nadawca z koperty SMTP, To, Cc, Bcc, dowolny odbiorca, Reply-To, adres, na który faktycznie dostarczono kopię, z obciętym tagiem po plusie, temat, treść, dowolny nazwany nagłówek, List-Id, nazwa, typ lub rozmiar załącznika, to, czy załącznik w ogóle jest, cały rozmiar wiadomości, werdykt antyspamowy oraz godzina i dzień tygodnia nadejścia w UTC. Dopasowanie to glob (* i ?) albo zawiera, równa się, zaczyna się od, kończy się na, a dla czterech pól liczbowych także większe i mniejsze niż. Wzorzec musi nieść własne dwa znaki alfanumeryczne, więc samo * jest odrzucane już w trakcie pisania, zamiast pasować do każdej wiadomości, jaka kiedykolwiek przyjdzie.
Wszystkie warunki albo dowolny z nich, z NOT do nałożenia na każdy z osobna. Nie ma zagnieżdżonych nawiasów: (A i B) lub C to dwie reguły, i tak właśnie i tak odczytasz to za pół roku.
Jedenaście działań: nadaj etykietę, usuń etykietę, zarchiwizuj, oznacz jako przeczytane, dodaj gwiazdkę, zakwalifikuj jako spam, wyrzuć do kosza, przekaż dalej, odpowiedz automatycznie z szablonu, zablokuj nadawcę i odrzuć wiadomość wprost. Reguły wykonują się w kolejności, w jakiej je ustawiłeś, od najniższej, i każdą można wyłączyć bez usuwania. Reguła oznaczona jako kończąca przetwarzanie zamyka przebieg, więc nic poniżej nie jest brane pod uwagę, a gdy dwie reguły wskazują folder, wygrywa późniejsza, bo to właśnie oznacza numerowana lista.
Odrzucenie u wejścia działa wyłącznie na kopercie, a w innym przypadku jest odrzucane już przy zapisie. Na 550 odpowiada ten, kto przekazał nam wiadomość, a na liście dyskusyjnej jest to LISTA, która odczytuje to jako odbijającego się subskrybenta i wypisuje Cię z czegoś, z czego chciałeś tylko, by jedna osoba przestała pisać. Reguła dopasowująca nadawcę wyłącznie po nagłówku From odkłada wiadomość do Spamu, dokładnie tak jak blokowanie.
Automatyczna odpowiedź nie odpowie maszynie. Jest wstrzymywana przy Auto-Submitted, Precedence: bulk, list lub junk, nagłówku List-Id lub List-Unsubscribe, X-Autoreply, X-Autorespond oraz przy pustym nadawcy z koperty, który niesie każde odbicie. Poza tym jeden nadawca dostaje najwyżej jedną odpowiedź dziennie. Dwie skrzynki z regułami odpowiadania i bez zabezpieczenia piszą do siebie, dopóki ktoś tego nie zauważy.
Przekazanie dalej to odbudowana kopia, a nie wiadomość, która przyszła: wychodzi przez ścieżkę wysyłki, więc podpis DKIM nadawcy tego nie przetrwa, podobnie jak nietypowe nagłówki i egzotyczne części. Oryginał jedzie razem jako załącznik .eml, więc nagłówki i dokładne części wciąż da się przeczytać — chyba że przekracza limit 5MB dla załączników, w którym to wypadku przekazanie i tak idzie z czytelną treścią, a oryginał zostaje w Twojej własnej skrzynce. Nic Ci nie powie, że tak się stało, i to jest ta część, którą warto wiedzieć. Adres docelowy jest sprawdzany, gdy piszesz regułę, ale tylko pod kątem kształtu: ops albo ops@example bez kropki jest odrzucane w trakcie pisania, zamiast zawodzić raz na każdą pasującą wiadomość później. Literówka będąca wciąż poprawnym adresem ([email protected] zamiast [email protected]) jest przyjmowana, a cel reguły nigdy nie jest proszony o potwierdzenie się, jak to jest przy przekierowaniu adresu, więc kopia idzie dokładnie tam, co wpisałeś.
Regułę można wypróbować, zanim ją włączysz: wskaż jej ostatnie trzydzieści dni (do roku, do 200 wiadomości), a zgłosi, które z Twoich własnych wiadomości by złapała i co by z nimi zrobiła, nie dotykając żadnej z nich. Odpowiada na to ten sam mechanizm dopasowania, który działa na ścieżce dostarczania, ale zapisana wiadomość nie jest tą wiadomością, którą przekazał SMTP. Nadawca z koperty, mapa nagłówków, List-Id, adres, na który ją dostarczono, i rozmiar na łączu są już wtedy nie do odzyskania, więc jedenaście z dwudziestu jeden pól odpowiada w próbnym przebiegu inaczej albo nie może odpowiedzieć w ogóle, a okno je wymienia, zamiast po cichu liczyć je jako niedopasowania. Najostrzejszy przypadek to reguła odrzucająca u wejścia: musi nieść warunek o nadawcy z koperty, a nic w magazynie nie potrafi na niego odpowiedzieć, więc podgląd zgłasza, że nie pasuje do niczego, choćby w praktyce odrzucała bardzo wiele.
Nic nie działa wstecz i świadomie nie ma przycisku, który by to zmieniał. Zastosowanie reguły do skrzynki, którą już masz, jest nieograniczone, nie ma cofnięcia i wyciągnęłoby każdą dotkniętą wiadomość z powrotem na górę skrzynki odbiorczej. Reguły decydują o tym, co stanie się z pocztą przychodzącą dalej.
To, co zrobiła każda reguła, jest zapisywane per wiadomość (zastosowane działania oraz, osobno, te odrzucone i dlaczego), więc „dlaczego to tu trafiło” i „dlaczego mój autoresponder na to nie odpowiedział” da się rozstrzygnąć. Log zachowuje nazwę reguły, więc czyta się poprawnie także po jej zmianie nazwy lub usunięciu.
Dotyczy każdego adresu na Twoich własnych domenach, więc reguła sięga wszystkiego, co przychodzi, zamiast być oferowana tam, gdzie po cichu nic by nie zrobiła.
Jeśli silnik nie potrafi odpowiedzieć (warunek z nowszego klienta, baza danych, która nie odpowiada), wiadomość jest dostarczana tak, jak by była, a niepowodzenie jest zapisywane w logu. Reguła, która rzuca wyjątek, to wiadomość, która nigdy nie dociera.