هر کاری که OpenEmail می‌کند،
و اینکه چطور انجامش می‌دهد.

هر نشانی روی دامنه دریافت می‌کند، حتی آنهایی که هرگز ساخته نشده‌اند. یک کلید می‌بنددش.

چند دامنه را به یک صندوق ورودی بسپارید، زیردامنه‌ها هم همین‌طور.

یک رکورد آغازین p=none، چاپ‌شده برای کپی یا نوشته‌شده با یک همگام‌سازی، هرگز به جای شما سفت نمی‌شود.

نشانی‌ای که دو هفته کار می‌کند و بعد از کار می‌افتد، تا یک ثبت‌نام نتواند دنبالتان بیاید.

گیرش همگانی همین حالا برای هر ثبت‌نام یک نشانی یک‌بارمصرف به شما می‌دهد، اما تا وقتی دامنه هست آن هم هست.

پاسخ از همان نشانی‌ای که نامه روی آن رسیده است.

هر نشانی را در یک جریان بخوانید، یا به آن دو سه تایی که واقعاً با آنها کار می‌کنید باریکش کنید.

هر نشانی، یا هر چه یک دامنه می‌پذیرد، را به جای اینجا به یک صندوق پستی بیرونی بسپارید.

نشان و لوگوی خودتان را به جای مال ما در نوار کناری بگذارید.

واژه‌های سهل‌گیر و عملگرهایی مثل from: و has:، درون پوشه‌ای که می‌خوانید.

از پالت فرمان آنچه را می‌خواهید بخواهید و خودش پرس‌وجو را می‌نویسد.

پیامی که نمی‌توانید بخوانید، بی‌آنکه از آن بیرون بیایید، به زبانی درمی‌آید که می‌توانید.

به برچسب نامی بدهید، رنگی انتخاب کنید و فهرست را بر اساس آن فیلتر کنید.

یک یادداشت خصوصی پیوست به گفتگو نگه دارید.

اینکه صندوق پستی‌تان واقعاً چه می‌کند، رسم‌شده نه حدس‌زده.

کسانی که از پیش به آنها می‌نویسید، همان‌طور که تایپ می‌کنید پیشنهاد می‌شوند.

پالت فرمان ⌘K است، دستیار ⌘0، و فهرست با کلیدهای جهت‌دار جابه‌جا می‌شود.

متنی که یک‌بار نوشته می‌شود، نسخه‌بندی می‌شود و بارها فرستاده می‌شود: از نگارشگر، از کد خودتان، یا به دست یک عامل.

هر پیوستی که این صندوق پستی دارد، در یک جا که می‌توانید بگردید، دانلود کنید و پاکش کنید.

حساب شما پیش‌فرض‌ها را می‌گذارد. یک فضای کاری می‌تواند جور دیگری پاسخ دهد، و هر نشانی می‌تواند امضا و ردیابی خودش را داشته باشد.

یک امضای پایانی برای همه نشانی‌ها، و امضایی جدا برای هر نشانی که لازم دارد.

قالب‌بندی، تکمیل درون‌خطی و کدهای کوتاه ایموجی در نگارشگر.

به زبان خودتان بنویسید و بگذارید به زبان گیرنده برسد.

تقویمی در /mail/calendar با نمای ماه، هفته و روز، که هم جلسات شما را دارد و هم نامه‌هایی که برای رفتن در آینده به صف کرده‌اید.

سه ثانیه پس از اینکه تایپ را بس کنید خودکار ذخیره می‌شوند، و از پوشه‌ی پیش‌نویس‌ها با گیرنده‌ها، موضوع و بدنه‌ی دست‌نخورده دوباره باز می‌شوند. پیوست‌ها و نشانی فرستنده جا می‌مانند.

حالا بنویسید، وقتی بیدارند برسد.

فرصتی برای نظر عوض کردن، و نگارشگر دقیقاً همان‌طور که بود برمی‌گردد.

اینکه پیامی که فرستادید باز شده یا نه، کی، چند بار و کدام پیوندهایش دنبال شده است. روشن است مگر خاموشش کنید، و درباره خوانش‌هایی که نمی‌تواند به دست آورد صریح است.

پیوندهای ردیابی‌شده و پیکسل بازشدن روی زیردامنه‌ای به انتخاب خودتان، مثل links.yourdomain.com، به جای نشانی OpenEmail.

پیوندهای دانلود فایل‌هایی که می‌فرستید روی زیردامنه‌ای به انتخاب خودتان، مثل files.yourdomain.com، به جای نشانی OpenEmail.

با گیره‌ی کاغذ برشان دارید یا جای‌گذاریشان کنید. تصویر جای‌گذاری‌شده در بدنه می‌نشیند نه در فهرست فایل‌ها، و فایلی که روی نگارشگر کشیده شود اصلاً پیوست نمی‌شود. در یک صندوق پستی OpenEmail فایل‌های ورودی در حافظه‌ی شیئی می‌نشینند، هر کدام یک شیء، و باز کردن یک رشته همه‌شان را می‌کشد.

گفت‌وگویی که می‌تواند عمل کند، نه فقط پاسخ دهد. در همه‌ی طرح‌ها، از جمله Free.

متن را بنویسید، موضوع خودش را می‌نویسد.

چکیده را بدهید و کل بدنه را بگیرید، اول‌شخص و به زبان خودتان.

پیش‌نویس‌ها بر اساس شیوه واقعی نوشتن شما شکل می‌گیرند.

پرامپت‌های سیستمی که OpenEmail به کار می‌برد را بخوانید و بازنویسی کنید.

غربال، برچسب‌زنی، خلاصه‌ها و پاسخ‌های اولیه، انجام‌شده پیش از اینکه تب را باز کنید.

امروز خلاصه‌ها تنها بخشی‌اند که هنگام رسیدن اجرا می‌شوند؛ غربال، برچسب‌زنی و پاسخ‌های اولیه نه.

یک نشان کنار فرستنده، وقتی رکوردهای منتشرشده دامنه فرستنده با هم بخوانند.

برای هرکسی که با او مکاتبه می‌کنید تصویری واقعی، اگر پیدا شود، و اگر نشود نشانی که از هویت خودش ساخته شده است.

نامه‌ای که خود دامنه فرستنده آن را از خود نمی‌داند، به جای صندوق ورودی در هرزنامه می‌افتد.

این کیست، در پنجاه کلمه، و آیا دامنه‌اش مشابه‌نمای دامنه‌ای دیگر است؟

برچسبی روی پیام، وقتی واژه‌ها تولیدشده به نظر می‌رسند نه نوشته‌شده.

یک نشانی، یا هر چه از یک دامنه می‌آید، پیش از رسیدن به شما متوقف می‌شود.

نامه‌ای که واژه‌هایی را دارد که نمی‌خواهید بخوانید جلوی شما باز نمی‌شود.

شرط‌های خودتان، و اینکه چه باید بر سر هر چه با آنها بخواند بیاید.

Claude، یا هر کلاینت MCP دیگری، را به صندوق پستی‌تان بسپارید.

ثبت کلاینت به‌صورت خودخدمت با PKCE، تا یک برنامه بتواند درست درخواست دسترسی کند.

رضایت و لغو دسترسی هست؛ دامنه دسترسی نیست، پس یک توکن به جای بخشی که برنامه خواسته، به تمام صندوق پستی شما می‌رسد.

یک API روی HTTP و مستند، با کلیدهایی که می‌شود صادر، محدود و باطلشان کرد.

اول یک کلاینت TypeScript، بعد بقیه.

به‌جای آنکه مجبور باشید مدام سر بزنید، رسیدن نامه را به نقطه پایانی شما خبر می‌دهد.

billing@ را به کسی بسپارید که کار صورت‌حساب را انجام می‌دهد.

یک نشانی یعنی فقط همان یک نشانی.

نقش می‌گوید کسی چه کاری می‌تواند بکند؛ اعطای نشانی می‌گوید روی چه چیزی می‌تواند آن کار را بکند.

با کسی که هنوز ثبت‌نام نکرده به اشتراک بگذارید و دعوتش کنید.

تصویر نامرئی که به فرستنده می‌گوید نامه‌اش را باز کرده‌اید، پیش از آنکه پیام را ببینید حذف شده است.

جلوی فرستنده را بگیرید که وقتی می‌خوانید چیزی از سرور خودش واکشی کند.

کلیدهای جداگانه برای هر دسته در حساب → اعلان‌ها، و آنهایی که مهم‌اند صادقانه به‌عنوان خاموش‌نشدنی نشان خورده‌اند.

همه‌چیز را خودتان اجرا کنید.

متن کامل پیام‌ها و بایت‌های پیوست روی R2، نمایه‌شده به تفکیک هر صندوق پستی.

با همان نامه‌هایی که دارید وارد شوید، چه بایگانی‌ای که از هر جا که حالا هست خروجی گرفته شده و چه خود حساب، با همان رشته‌بندی پیشین و بایگانی‌شده در جای درستش.

هنوز هیچ درون‌ریزی از هیچ نوعی نیست؛ تنها بخشی که از پیش حل شده رشته‌بندی است، چون نامه‌ی درون‌ریخته‌ای که هدرهای اصلی‌اش را نگه دارد خودش را کنار نامه‌هایی که بعدتر می‌رسند به رشته می‌کشد.

یک دانلود با همه چیز در آن: هر پیام و پیوست در قالبی که اپ ایمیل دیگری بتواند بازش کند، به‌علاوه‌ی مخاطبان، برچسب‌ها، قاعده‌ها، قالب‌ها و تقویم شما.

امروز هیچ چیز خروجی گرفته نمی‌شود: تنها چیزهایی که از دل محصول بیرون می‌روند هر بار یک پیوست است و کلید رمزگذاری خودتان، و آنچه یک بایگانی می‌تواند با خود ببرد بازسازی است نه بایت‌های اصلی.

نامه روی گام‌هایی که ما می‌گردانیم از TLS عبور می‌کند، و انتقال به‌تنهایی هرگز قفل را سبز نمی‌کند، چون هیچ چیزی در این بک‌اند نمی‌تواند نوع انتقال را از یک تحویل بخواند.

هر فیلد یک پیام پیش از نوشته شدن مهروموم می‌شود (بدنه، موضوع، نشانی‌ها و بایت‌های پیوست)، پس یک نسخه از پایگاه داده متن رمزشده است نه نامه.

امروز فقط اعتبارنامه‌هایی که به ما می‌سپارید این‌طور مهروموم می‌شوند؛ بدنه‌ها، موضوع‌ها و پیوست‌ها همان‌طور که رسیده‌اند ذخیره می‌شوند، و پاکتی که قرار است مهرومومشان کند ساخته شده اما عمداً به هیچ چیز وصل نیست.

کلیدهای OpenPGP که در مرورگر خودتان ساخته می‌شوند. نامه‌ای که به نشانی OpenEmail دیگری می‌فرستید می‌تواند پیش از ترک تب مهروموم شود، و نامه‌ی مهرشده‌ای که به نام شماست در پنجره‌ی خواندن باز می‌شود، رمزگشایی‌شده روی دستگاه خودتان. کلیدها هرگز مال ما نیستند که تحویلشان بدهیم.

کدی از برنامهٔ احرازِ هویت شما، افزون بر گذرواژه.