ما ایمیل را درست می‌کنیم،
آشکارا.

از هر کسی بپرسید چه ایرادی به صندوق ورودی‌اش دارد، به‌جای یک شکایت یک فهرست تحویل می‌گیرید. نشانی‌ای که به دست یک دلال داده درز کرده. خبرنامه‌ای که دست‌بردار نیست. فاکتوری به زبانی که بلد نیست. پیامی از دامنه‌ای که یک حرف با دامنهٔ بانکش فرق دارد. چهار نشانی که خواندنشان چهار اپ می‌خواهد.

پشت هر کدام از اینها یک محصول هست، و همه‌شان مال کس دیگری‌اند. وضع همین است: چند اشتراک، چند سیاست حریم خصوصی، و چند شرکت که بین خودشان نسخه‌ای از نامه‌های شما را نگه داشته‌اند.

به نظر ما این فهرستی از مشکل‌های جداگانه نیست. به نظر ما این یک محصول است که هیچ‌کس ساختش را تمام نکرده.

پایان این استدلال آن است که هر ایمیلی ارزش آن را دارد که روی چیزی اجرا شود که صاحبش کنترلش می‌کند. تا آنجا از امروز ما فاصلهٔ زیادی هست، و ترجیح می‌دهیم همین را بگوییم تا اینکه خلافش را القا کنیم؛ به همین دلیل است که قابلیت‌هایی که هنوز اینجا نیستند همان‌هایی‌اند که برچسب دارند. 58 هست که همین حالا می‌توانید استفاده کنید و 6 که هنوز در راه است؛ فقط گروه دوم نشانه‌گذاری شده، و هر کدامشان می‌گوید چه چیزی کم است، نه اینکه چه چیزی برنامه‌ریزی شده.

پیش روی ما: عامل‌هایی که پیش از باز کردن تب یک رشته را دسته‌بندی می‌کنند، نشانی‌هایی که در تاریخی که تعیین می‌کنید منقضی می‌شوند، و کلاینت‌های OAuth شخص ثالث که می‌توانند به‌جای کل صندوق، بخشی از آن را بخواهند. REST API دیگر در این فهرست نیست؛ فعال است. SDK تایپ‌دار نوشته و در برابر آن آزموده شده، و آنچه آنجا مانده انتشار بسته است. وب‌هوک‌های خروجی هم از این فهرست بیرون رفته‌اند. رمزگذاری میان صندوق‌های OpenEmail هم در آن نیست: کلیدها در مرورگر شما ساخته می‌شوند، نامه پیش از ترک تب مهروموم می‌شود، و نیمهٔ خصوصی هرگز در اختیار ما نیست که تحویلش دهیم.

منتشر می‌کنیم، دقیقاً می‌نویسیم چه چیزی منتشر شد، و ادامه می‌دهیم تا وقتی صندوق ورودی روی دامنهٔ خودتان انتخاب عادی باشد نه انتخابی که باید رویش فکر کرد.