پایگاه دانش
ببینید نامهای که فرستادهاید کِی باز شده است
اینکه پیامی که فرستادهاید باز شده یا نه، کِی، چند بار، و کدام پیوندهایش دنبال شدهاند. روشن است مگر خاموشش کنید، و درباره خوانشهایی که نمیتواند به دست بیاورد صریح است.
جزئیات
- دو کلید، نه یکی، و هر دو روشناند مگر صندوق خاموششان کند. باز شدن و کلیک دو معامله متفاوت با کسی هستند که نامه را دریافت میکند. یک پیکسل فقط گزارش میکند که پیام نمایش داده شده و نه چیز دیگری، در حالی که پیوند بازنویسیشده یک بازدید واقعی را از مسیر ما عبور میدهد، و بسیاری از فرستندهها اولی را میخواهند و دومی را رد میکنند. پیامی که با هر دو کلیدِ خاموش فرستاده شود نه پیکسلی دارد، نه پیوند بازنویسیشدهای، و نه ردیفی که ادعا کند ردیابی شده است. ارسال از راه API با tracking: { opens, clicks } برای همان یک پیام تصمیم میگیرد، نه برای کل صندوق، و در هر دو جهت تصمیم میگیرد: برنامهای که نمیخواهد چیزی ثبت شود همین را برای هر پیام میگوید و به آن میرسد، تنظیم صندوق هر چه باشد.
- هر کدام از این دو کلید تعیین میکند پیام بعدی شما چه چیزی با خود ببرد و بس. نامهای که پیشتر فرستاده شده همان پیکسل و همان پیوندهای بازنویسیشدهای را که با آنها بیرون رفته نگه میدارد و پس از خاموش شدن کلید هم به گزارش دادن ادامه میدهد؛ و تنها راه متوقف کردنش شکستن پیوندهای پیامهایی است که همین حالا دست مردم است، که کاری بدتر از ادامه شمردن است در حق خواننده. خاموش کردن ردیابی تصمیمی است درباره آنچه از این پس بیرون میرود؛ فراخوانی در کار نیست.
- برای هیچ باز شدن یا کلیکی نشانی IP ذخیره نمیشود، و اصلاً ستونی برای گذاشتنش وجود ندارد. آنچه نگه داشته میشود همان چیزی است که لبه شبکه پیش از رسیدن درخواست به ما میدانست (یک کشور، یک استان، یک شهر، یک منطقه زمانی، که هیچکدام برای بهدستآوردن جستوجو نشدهاند)، بهعلاوه یک اثر انگشت SHA-256 از نشانی و از user agent، که با مقداری نمکزده شده که در نیمهشب UTC عوض میشود. همین هش است که به گزارش اجازه میدهد بگوید «دو دستگاه» بهجای «دو بار باز شدن»، و یک روز بعد هیچکس، از جمله خود ما، نمیتواند آن را دوباره به یک نشانی برگرداند. موقعیت مکانی را واقعیتی درباره شبکه بخوانید، نه درباره شخص: هر کس پشت VPN یا پراکسی شرکتی باشد جایی گزارش میشود که هرگز آنجا نبوده است.
- پشت این اعداد دو نوع رکورد نشسته است. ردیفِ برخورد، یک user agent، یک شهر و یک اثر انگشت درباره کسی را حمل میکند که هرگز به سنجیدهشدن رضایت نداده، و برای پاسخ به پرسشهایی وجود دارد که در روزهای پس از یک ارسال پرسیده میشوند: آن یک اسکنر بود؟ کدام دستگاه؟ واقعاً خودش بود؟ نوع دیگر خودِ خوانش است (نخستین بار، آخرین بار و یک شمارش، برای هر پیام و هر پیوند)، که واقعیتی درباره نامه خودتان است، نه درباره کسی که آن را باز کرده.
- گرفتنهای خودکار ثبت میشوند و سپس شمرده نمیشوند، که با دور انداخته شدن فرق دارد. Mail Privacy Protection اپل هنگام تحویل، هر تصویر راهدورِ هر پیام را دانلود میکند، چه کسی نگاهش کند چه نکند. این قابلیت بهصورت پیشفرض روشن است و شمردنش به هر فرستندهای نرخ باز شدنی نزدیک 100% میدهد که هیچ معنایی ندارد، پس از روی user agent و از روی شبکهای که درخواست از آن بیرون آمده تشخیص داده و بهعنوان ماشین علامتگذاری میشود. اسکنرهای شرکتی، بررسیکنندههای پیوند، مرورگرهای بدون رابط گرافیکی و هر چیزی که تا ده ثانیه پس از ارسال برسد به همین شکل علامت میخورند، چون هیچ کار انسانی اینقدر سریع رخ نمیدهد. user agent دقیقاً همانطور که رسیده نگه داشته میشود، در کنار آنچه از آن خوانده شده، چون آن رشته همان چیزی است که تشخیص از روی آن انجام شده، و تشخیصی که کسی نتواند آن را با ورودیاش بسنجد تشخیصی است که کسی نمیتواند تصحیحش کند. یک کلاینت میتواند هر چیزی آنجا بنویسد و بسیاری از آنها تقریباً چیزی نمیگویند، پس این یک ادعاست نه یک واقعیت. گزارش مینویسد چند مورد فیلتر شدهاند، بهجای آنکه شکافی توضیحدادهنشده میان گزارش و مجموع باقی بگذارد.
- Gmail حالت سومی است و همانطور هم گزارش میشود. پراکسی تصویر آن به این دلیل تصویر را میگیرد که کسی پیام را نمایش داده، پس باز شدن واقعی است، در حالی که دستگاه، موقعیت و کلاینت بهسادگی دانستنی نیستند؛ و پراکسی کَش میکند، پس ممکن است خوانش دوم و سوم هرگز به ما نرسد. شمار باز شدن از راه Gmail یک کف است، نه یک مجموع.
- «باز شدنی ثبت نشده» شاهدی بر خواندهنشدن پیام نیست. مسدود کردن تصویرهای راهدور کاملاً عادی است، چون بسیاری از کلاینتها آن را روشن عرضه میکنند و بقیه هم پیشنهادش میدهند، و این ردیابی را بهکلی خفه میکند؛ پس سکوت اینجا در هیچکدام از دو جهت شاهد نیست، و همان پاسخی است که بیش از همه خواهید گرفت. هیچ جای محصول پیامی را که ردیابی نشده یا گزارشی ندارد «باز نشده» نشان نمیدهد، چون این یعنی از یک غیاب، یک ردّ کردن برداشت کنیم.
- کلیک شاهد قویتری از باز شدن است، پس این دو هرگز در یک عدد ادغام نمیشوند. مسدود شدن تصویرها بسیار بیشتر از کلیکنشدن پیوندها رخ میدهد، و همین باعث میشود پیامی که کلیک دارد و باز شدن ندارد قطعاً خوانده شده باشد. تا 100 مقصد در هر پیام بازنویسی میشوند، هر کدام یک بار. یک صفحه کمپین که از تصویر سرصفحه، یک دکمه و پاورقی به آن پیوند داده شده یک ردیف با شمارش خودش است، چون یک پرسش است که سه بار پرسیده شده، و گزارش میتواند بگوید کدام پیوند ارزش دنبالکردن داشته، نه اینکه چیزی در جایی دنبال شده است. فراتر از این سقف، پیوندهای باقیمانده دقیقاً همانطور که نوشته شدهاند رها میشوند و حذف نمیشوند، چون پیوند ردیابینشده هم کار میکند و پیامی که بیصدا دویست پیوندش را از دست بدهد کار نمیکند.
- پیوند بازنویسیشده را نمیتوان به جایی نشانه رفت که خودمان در پیام نگذاشتهایم. مقصد در یک ردیف نگهداری میشود و URL تنها شناسه آن را حمل میکند، پس هیچ پارامتر پرسوجویی برای دستکاری وجود ندارد و هیچ چیزِ اینجا را نمیتوان به یک open redirect روی دامنه یک ارائهدهنده ایمیل تبدیل کرد، که ماده خام ساخت کمپینهای فیشینگ است. تغییر مسیر یک 302 است، نه 301، چون نوع دائمی را هم مرورگر و هم هر پراکسی میان راه کَش میکند و شمارش روی یک متوقف میماند. پیوندی که پیامش از آن پس حذف شده میگوید این نشانی دیگر به جایی اشاره نمیکند، بهجای آنکه یک 404 خشکوخالی بدهد.
- تنها بخش تازه یک پاسخ بازنویسی میشود؛ تاریخچه نقلشده زیر آن پیام کس دیگری است و پیوندهایش مال خودش میماند. نسخهای که در Sent بایگانی میشود پیکسلش برداشته شده و هر پیوندش همانطور که تایپ کردهاید سر جایش برگشته است. بدون این کار، فوروارد کردن نامه ارسالی خودتان توکن یک گیرنده را به یک غریبه میفرستد، کلیک روی پیوندی در صندوق ارسالی خودتان به نام همان گیرنده ثبت میشود، و نسخهای که نگه داشتهاید آن چیزی نیست که نوشتهاید.
- پیامی با یک گیرنده همیشه نام او را میآورد: کس دیگری نمیتوانسته باشد. بیش از یک گیرنده، نامبردن از اینکه کدام گیرنده آن را باز کرده یعنی دادن نسخهای جداگانه از متن به هر نفر، و این تنها برای پیامی انجام میشود که آنقدر کوچک باشد که ساختن دوبارهاش برای هر نفر بهصرفه بماند: اندازه تخمینی ضرب در تعداد گیرندگان باید زیر 8MB بماند. فراتر از این بودجه، و نیز در پیام مهرشدهای که تکبلوکِ متن رمزشدهاش نمیتواند برای هر نفر متفاوت باشد، یک متن برای همه میرود و باز شدن بهصورت «کسی در این پیام» ثبت میشود، نه نامی برگزیده از فهرست. دو نفر که در فاصله سی ثانیه از یکدیگر پیام را باز کنند آنجا یک خوانش شمرده میشوند، که همان محدودیت است به بیانی دیگر. سی ثانیه در همه حالتها بازه کار است: بازترسیم پنجره پیشنمایش، یا پیامی که با اسکرول دوباره به دید میآید، تصویر را دوباره میگیرد و خوانش دوم به شمار نمیآید.
- نامهای که از یک صندوق OpenEmail به صندوق OpenEmail دیگری میرود، باز شدنش را خودِ خواننده گزارش میکند. خواننده اینجا هر تصویر 1×1 را پیش از رسیدن پیام به صفحه شما از آن بیرون میکشد، از جمله تصویر خودمان را، پس پیکسل هرگز گرفته نمیشود. وقتی پیامی با تصویرهای راهدورِ نمایان نشان داده شود، خواننده باز شدن را روی همان نسخهای که آن صندوق دریافت کرده ثبت میکند و نام کلاینت را OpenEmail میگذارد. خوانندهای که تصویرها را پنهان نگه دارد چیزی ثبت نمیکند، درست مثل هر کلاینت دیگری که آنها را مسدود میکند. پیوندها را چیزی بیرون نمیکشد، پس کلیک از یک صندوق OpenEmail به صندوق دیگر به روال معمول برمیگردد.
- کل این گزارش روی REST API در دسترس است، زیر همان اسکوپ emails:read که پیشتر نامههای ارسالی را پوشش میدهد: یک فهرست، نرخ باز شدن و کلیک روی پیامهای ردیابیشده در یک بازه، و تکتک برخوردها، با احتساب موارد خودکار اگر بخواهید. گزارش تکبهتک برخوردها در 2,000 ردیف برای هر نسخه متوقف میشود در حالی که شمارندهها ادامه میدهند، پس پیکسلی که در یک حلقه گرفته شود نمیتواند جدولی را که کسی تماشایش نمیکند بزرگ کند.
- پیامی که با ردیابیِ خاموش فرستاده شده اصلاً چیزی نشان نمیدهد، نه صفر بار باز شدن. «کسی بازش نکرد» و «ما ثبت نمیکردیم» دو پاسخ متفاوتاند و هیچ جای محصول آنها را یکسان نمایش نمیدهد.