پرش به مستندات
پایگاه دانش

نامه‌هایتان را با خود ببرید

یک دانلود با همه‌چیز در آن: هر پیام و پیوست در قالبی که برنامهٔ ایمیل دیگری بتواند بازش کند، به‌علاوهٔ مخاطبان، برچسب‌ها، قواعد، قالب‌ها و تقویم شما.

هنوز نه

امروز هیچ خروجی‌ای گرفته نمی‌شود: تنها چیزهایی که از محصول بیرون می‌روند، پیوست‌ها یکی‌یکی و کلید رمزنگاری خودتان است، و آنچه یک بایگانی می‌تواند حمل کند بازسازی است نه بایت‌های اصلی.

جزئیات

  • عرضه نشده است. آنچه امروز بیرون می‌رود پیوست‌ها یکی‌یکی است، و کلید خصوصی خودتان از تنظیمات ← رمزنگاری. هیچ مسیر، هیچ فرمان و هیچ صفحه‌ای وجود ندارد که بایگانی‌ای از یک صندوق تولید کند.
  • آنچه بیرون می‌آید یک بازسازی است، و این ویژگیِ شیوهٔ نگهداری نامه‌ها در این‌جاست نه میان‌بری در هنگام خروج. پیام یک‌بار تجزیه می‌شود و بایت‌های اصلی هرگز نگه داشته نمی‌شوند، پس بایگانی می‌تواند متن، HTML، پیوست‌ها، نشانی‌ها، تاریخ‌ها و هدرهایی را که گفت‌وگو بر اساسشان رشته می‌شود حمل کند، و نمی‌تواند امضای DKIM یا مرزهای دقیق بخش‌ها را حمل کند. فایلی که مدعی باشد همان پیام به همان شکلی است که رسیده، فایلی می‌شد که هیچ‌کس نمی‌توانست چنین بودنش را تأیید کند، پس بایگانی می‌گوید که چیست.
  • یک صندوق یک جدول نیست که بتوان دامپش کرد. بدنهٔ پیام‌ها اشیائی در فضای ذخیره‌سازی‌اند، گراف پوشه‌ها و برچسب‌ها پایگاه‌دادهٔ کوچکی کنار آن‌هاست، و مخاطبان، قواعد، قالب‌ها، رویدادهای تقویم، یادداشت‌ها و تنظیمات هرکدام در جدول خودشان می‌نشینند؛ پس خروجی گرفتن پیمایشی است روی سه انبار و هر شاردی که صندوق رویش پخش شده، نه یک کوئری. مسیر حذف همین مسیر را دقیقاً در جهت مخالف می‌پیماید، و شکل کار از همان‌جا می‌آید.
  • پیام رمزشدهٔ سرتاسری فقط به همان شکلی می‌تواند بیرون بیاید که وارد شده است. متن آشکار در مرورگری که بازش کرده وجود دارد و جای دیگری نه، پس بایگانی متن رمز را حمل می‌کند و کلید مال شما می‌ماند؛ یعنی «همه‌چیز» نمی‌تواند خاموشانه به معنای «همه‌چیزِ خواندنی» باشد. بایگانی نام می‌برد که کدام پیام‌ها مهروموم‌شده بیرون آمده‌اند، به‌جای آن‌که بگذارد بعدها بفهمید.
  • فهرستی که باید پوشش دهد، تا چیزی خاموشانه جا نماند: پیام‌ها و پیوست‌هایشان، پوشه‌ها و برچسب‌هایی که در آن‌ها نشسته‌اند، مخاطبان، قواعد، قالب‌ها و نسخه‌های منتشرشده‌شان، رویدادهای تقویم و مهمانانشان، یادداشت‌های رشته، امضاها و تنظیمات، و نیمهٔ عمومی کلیدهایتان. هر چیزی که نتواند گنجانده شود، به‌جای حذف شدن در بایگانی نام برده می‌شود.
  • فایلی که حذف کرده‌اید به‌جای ناپدید شدن یک نشانه باقی می‌گذارد، پس نمایه هنوز نام چیزی را می‌داند که بایت‌هایش رفته‌اند. خروجی باید این را رعایت کند و آن را به‌عنوان حذف‌شده فهرست کند: بایگانی‌ای که فایلی را وعده دهد که نمی‌تواند تولیدش کند، بدتر از بایگانی‌ای است که دربارهٔ خلأ صریح باشد.