Wszystko, co robi OpenEmail,
i jak to robi.

Każdy adres w domenie odbiera, także taki, którego nigdy nie utworzono. Jeden przełącznik to zamyka.

Skieruj kilka domen na jedną skrzynkę, razem z subdomenami.

Startowy rekord p=none, wypisany do skopiowania albo zapisany synchronizacją, nigdy zaostrzany za Ciebie.

Adres, który działa przez dwa tygodnie i przestaje, więc żadna rejestracja za tobą nie pójdzie.

Catch-all już teraz daje ci adres jednorazowy do każdej rejestracji, ale żyje tak długo jak domena.

Odpowiadaj dokładnie z tego adresu, na który przyszła poczta.

Czytaj każdy adres w jednym strumieniu albo zawęź do tych dwóch czy trzech, z których naprawdę pracujesz.

Skieruj dowolny adres, albo wszystko, co przyjmuje domena, na zewnętrzną skrzynkę zamiast na tę.

Wstaw własny znak i logo na pasku bocznym, w miejsce naszego.

Wyrozumiałe słowa i operatory takie jak from: i has:, w folderze, który właśnie czytasz.

Poproś paletę poleceń o to, czego chcesz, a ona napisze zapytanie.

Wiadomość, której nie przeczytasz, przełożona na język, który znasz, bez wychodzenia z niej.

Nazwij etykietę, wybierz kolor i filtruj po niej listę.

Przypnij do wątku prywatną notatkę.

Co naprawdę robi Twoja skrzynka, narysowane, a nie zgadywane.

Ludzie, do których już piszesz, podpowiadani w trakcie pisania.

Paleta to ⌘K, asystent to ⌘0, a lista przesuwa się strzałkami.

Treść napisana raz, wersjonowana i wysyłana wiele razy: z edytora, z własnego kodu albo przez agenta.

Każdy załącznik, jaki trzyma ta skrzynka, w jednym miejscu, które możesz przeszukać, pobrać i wyczyścić.

Twoje konto ustala domyślne wartości. Przestrzeń robocza może odpowiedzieć inaczej, a każdy adres może mieć własny podpis i śledzenie.

Jedno pożegnanie dla wszystkich adresów i inne dla każdego adresu, który tego potrzebuje.

Formatowanie, podpowiedzi w linii i skróty emoji w edytorze.

Pisz we własnym języku, a dotrze w języku odbiorcy.

Kalendarz pod /mail/calendar w widoku miesiąca, tygodnia i dnia, mieszczący zarówno Twoje spotkania, jak i pocztę zakolejkowaną do wysyłki na później.

Zapisywane automatycznie trzy sekundy po tym, jak przestaniesz pisać, i otwierane z powrotem z folderu Wersje robocze z nietkniętymi odbiorcami, tematem i treścią. Załączniki i adres Od zostają w tyle.

Napisz teraz, dostarcz, gdy adresat nie śpi.

Chwila na zmianę zdania, a edytor wraca dokładnie taki, jaki był.

Czy wysłana wiadomość została otwarta, kiedy, ile razy i w które linki kliknięto. Włączone, dopóki tego nie wyłączysz, i szczere co do odczytów, których nie da się zdobyć.

Śledzone linki i piksel otwarcia na wybranej przez ciebie subdomenie, na przykład links.twojadomena.com, zamiast na adresie OpenEmail.

Linki do pobrania wysyłanych plików na wybranej przez ciebie subdomenie, na przykład files.twojadomena.com, zamiast na adresie OpenEmail.

Wybierz je spinaczem albo wklej. Wklejony obraz ląduje w treści, a nie na liście plików, a plik przeciągnięty na edytor nie zostaje załączony w ogóle. Na skrzynce OpenEmail przychodzące pliki leżą w magazynie obiektów, każdy jako osobny obiekt, a otwarcie wątku ściąga je wszystkie.

Czat, który potrafi działać, nie tylko odpowiadać. W każdym planie, łącznie z Free.

Napisz treść, a temat napisze się sam.

Podaj sedno i dostań całą treść, w pierwszej osobie, jako Ty.

Szkice powstają na wzór tego, jak naprawdę piszesz.

Czytaj i przepisuj systemowe prompty, których używa OpenEmail.

Segregacja, etykietowanie, podsumowania i wstępne odpowiedzi, zrobione, zanim otworzysz kartę.

Podsumowania to jedyny element, który dziś działa w chwili przyjścia; segregacja, etykietowanie i wstępne odpowiedzi nie.

Znak przy nadawcy, gdy opublikowane rekordy domeny nadawczej się zgadzają.

Prawdziwe zdjęcie każdego, z kim korespondujesz, jeśli da się je znaleźć, a gdy się nie da — znak wyprowadzony z jego tożsamości.

Poczta, której wypiera się sama domena nadawcy, trafia do Spamu, a nie do skrzynki odbiorczej.

Kto to jest, w pięćdziesięciu słowach, i czy domena się podszywa?

Etykieta na wiadomości, gdy słowa wyglądają na wygenerowane, a nie napisane.

Jeden adres albo wszystko z domeny, zatrzymane, zanim do Ciebie dotrze.

Poczta ze słowami, których nie chcesz czytać, nie otwiera się przed Tobą.

Twoje własne warunki i to, co ma się stać z wszystkim, co do nich pasuje.

Skieruj Claude, albo dowolnego klienta MCP, na swoją skrzynkę.

Samodzielna rejestracja klienta z PKCE, żeby aplikacja mogła poprosić o dostęp jak należy.

Zgoda i cofnięcie dostępu są; zakres nie, więc token sięga całej skrzynki, a nie tej części, o którą poprosiła aplikacja.

Udokumentowane API HTTP z kluczami, które można wydawać, ograniczać zakresem i unieważniać.

Najpierw klient TypeScript, potem reszta.

Mówią twojemu endpointowi, że przyszła poczta, zamiast kazać ci odpytywać.

Przekaż billing@ osobie, która zajmuje się rozliczeniami.

Jeden adres znaczy jeden adres.

Rola mówi, co ktoś może robić; przydział adresu mówi, na czym może to robić.

Udostępnij komuś, kto jeszcze się nie zarejestrował, i spraw, by dostał zaproszenie.

Niewidoczny obrazek, który mówi nadawcy, że otworzyłeś jego wiadomość, znika, zanim ją zobaczysz.

Powstrzymaj nadawcę przed pobieraniem czegokolwiek ze swojego serwera, kiedy czytasz.

Przełączniki dla każdej kategorii w Konto → Powiadomienia, a te, które są istotne, uczciwie oznaczono jako niewyłączalne.

Uruchom całość samodzielnie.

Pełne treści wiadomości i bajty załączników na R2, indeksowane osobno dla każdej skrzynki.

Przyjdź z pocztą, którą już masz — czy to archiwum wyeksportowane stamtąd, gdzie leży teraz, czy samo konto — z zachowanymi wątkami i poukładaną tam, gdzie jej miejsce.

Nie ma jeszcze żadnego importera; jedyna część już rozwiązana to wątkowanie, bo zaimportowana poczta, która zachowa oryginalne nagłówki, sama układa się w wątki obok poczty przychodzącej później.

Jedno pobranie ze wszystkim w środku: każda wiadomość i załącznik w formacie, który otworzy inna aplikacja pocztowa, a do tego Twoje kontakty, etykiety, reguły, szablony i kalendarz.

Dziś nic się nie eksportuje: przez produkt wychodzą tylko pojedyncze załączniki i Twój własny klucz szyfrujący, a to, co może unieść archiwum, jest odtworzeniem, a nie oryginalnymi bajtami.

Poczta idzie przez TLS na odcinkach, które prowadzimy, a sam transport nigdy nie zazieleni kłódki, bo nic w tym backendzie nie odczyta transportu z doręczenia.

Każde pole wiadomości zapieczętowane, zanim zostanie zapisane (treść, temat, adresy i bajty załączników), więc kopia bazy danych to szyfrogram, a nie poczta.

Dziś w ten sposób zapieczętowane są tylko dane uwierzytelniające, które nam przekazujesz; treści, tematy i załączniki są przechowywane w takiej postaci, w jakiej dotarły, a koperta, która ma je zapieczętować, jest zbudowana, ale celowo do niczego niepodłączona.

Klucze OpenPGP tworzone w Twojej przeglądarce. Pocztę wysyłaną na inny adres OpenEmail można zapieczętować, zanim opuści kartę, a zapieczętowana poczta zaadresowana do Ciebie otwiera się w panelu czytania, odszyfrowana na Twoim komputerze. Klucze nigdy nie są nasze, więc nie mamy czego wydać.

Kod z aplikacji uwierzytelniającej, oprócz hasła.