نصب

dotnet add package OpenEmail

using OpenEmail; var client = new OpenEmailClient(); var sent = await client.Emails.SendAsync(new Body{    ["from"] = "Acme Billing <[email protected]>",    ["to"] = "[email protected]",    ["subject"] = "Your September invoice",    ["html"] = "<p>Invoice attached.</p>",}); Console.WriteLine($"{sent["id"]} {sent["status"]}");

new OpenEmailClient() کلید را از OPENEMAIL_API_KEY می‌خواند، پس کد هیچ اعتبارنامه‌ای در خود ندارد. اگر پیکربندی‌تان جای دیگری است، new OpenEmailOptions { ApiKey = ... } را بدهید. کلید ناموجود یا بدشکل هنگام ساخت کلاینت و پیش از فرستادن هر چیزی ArgumentException پرتاب می‌کند.

بدنهٔ درخواست یک Body است، یا هر IReadOnlyDictionary<string, object?> که کلیدهایش نام‌های API را نگه می‌دارند، پس scheduledAt اینجا همان‌طور نوشته می‌شود که در مرجع API. پاسخ یک JsonObject از System.Text.Json.Nodes است که با sent["id"] خوانده می‌شود.

روی .NET 10 یک پرونده بدون پروژه اجرا می‌شود. خط #:package بسته را می‌گیرد، و dotnet run send.cs پیام را می‌فرستد.

#:package OpenEmail@* using OpenEmail; var client = new OpenEmailClient(); var sent = await client.Emails.SendAsync(new Body{    ["from"] = "[email protected]",    ["to"] = "[email protected]",    ["subject"] = "Sent from one file",    ["text"] = "No project was needed.",}); Console.WriteLine(sent["id"]);

هدف بسته net8.0 و netstandard2.0 است. روی .NET 8 و بعد از آن هیچ وابستگی‌ای ندارد، و می‌توان آن را با خیال راحت هرس و از پیش کامپایل کرد. روی .NET Standard 2.0 بسته‌های System.Text.Json و Microsoft.Bcl.AsyncInterfaces را همراه می‌آورد. یک کلاینت را می‌توان هم‌زمان از نخ‌های بسیار با خیال راحت به کار برد: هنگام شروع برنامه یکی بسازید و آن را به اشتراک بگذارید.