ساخت یک صندوق

بدنه

domainstring

یکی از `GET /temp-mail/domains`. آن را نیاورید و استخر به‌جای پرکردن نخستین دامنه به‌صورت تصادفی انتخاب می‌کند. دامنه‌ای که هر ثبت‌نام دورانداختنی اینترنت را دریافت کند اعتباری درخور همان به دست می‌آورد، و آن اعتبار میان همهٔ نشانی‌های روی آن مشترک است. دامنه‌ای که در استخر نیست به نام رد می‌شود (422 `unknown_domain`) نه اینکه بی‌صدا جایگزین شود، چون شما از پیش نشانی‌ای را که خواسته بودید کپی کرده‌اید.

localPartstring

بخش پیش از @، اگر می‌خواهید خودتان برگزینیدش: ۳ تا ۳۲ نویسه از حروف، ارقام، نقطه، خط تیره و زیرخط، که با حرف یا رقم آغاز و پایان یابد. تنگ‌تر از آنچه RFC 5321 اجازه می‌دهد، چون این رشته به مسیر یک URL، یک هدر `To:` و یک صفحهٔ HTML می‌رود. `+` کنار گذاشته شده، چون زیرنشانی‌دهی هنگام ورود جمع می‌شود و بنابراین `alice+bob` نامی می‌بود که در عمل نمی‌شد از راه آن به شما رسید. نام‌های گرفته‌شده با 409 `address_taken` پاسخ می‌دهند، که دو حالت را پوشش می‌دهد: بازدیدکننده‌ای دیگر آن را دارد (یا در هفتهٔ گذشته داشته، تا وقتی نشانی هنوز از گردش خارج است)، و مالک دامنه آن را به عنوان نشانی واقعی ساخته است، که زیر همان کد رد می‌شود چون نامه به آن به او می‌رسد و هرگز به شما. `postmaster` و بقیهٔ نام‌های رزروشده با 422 `reserved_address` پاسخ می‌دهند.

ttlMinutesnumber

اینکه مهلت چقدر باشد، به دقیقه، از ۱ تا ۱۴۴۰. پیش‌فرض ۶۰ است. هر چیزی بیرون از آن بازه با 422 `invalid_parameter` پاسخ می‌دهد و نام فیلد را می‌برد، نه اینکه بی‌صدا تنظیم شود. شما از پیش انقضایی را که خواسته بودید به کسی نشان داده‌اید. آن ۲۴ ساعت از زمان ساخت اندازه گرفته می‌شود، پس هر ساعتی که از ابتدا برداشته شود تمدیدی است که بعداً نمی‌توان خرجش کرد: `ttlMinutes: 120` با ۲۲ تمدید برمی‌گردد، و 1440 با هیچ.

idstring

شناسهٔ صندوق، `tinb_` و بیست‌وچهار نویسهٔ هگز. در مسیر هر فراخوانی دیگری می‌رود، و راز نیست. توکن راز است.

addressstring

نشانی‌ای که باید واگذار شود. نامهٔ نشانی‌شده به `that+anything@` هم به آن می‌رسد، چون زیرنشانی‌دهی پیش از جست‌وجو جمع می‌شود.

domainstring

دامنهٔ استخری که نشانی روی آن است، جدا آورده شده تا کلاینت برای نمایشش ناچار نباشد نشانی را پارس کند.

createdAtstring

ISO-8601. سقف ۲۴ ساعته از همین اندازه گرفته می‌شود، نه از آخرین تمدید.

expiresAtstring

ISO-8601. پس از آن توکن بی‌درنگ از احراز هویت می‌افتد، و جاروب در اجرای بعدی‌اش نامه‌ها را حذف می‌کند.

extensionsLeftnumber

اینکه `extend` چند بار دیگر واقعاً زمان می‌خرد، با شمردن هر دو سقف: ۲۳ تمدیدی که یک مهلت اجازه می‌دهد، و ۲۴ ساعتی از `createdAt` که هرگز نمی‌تواند از آن بگذرد، هر کدام زودتر برسد. صندوقی که با `ttlMinutes: 1440` ساخته شده بی‌آنکه چیزی خرج کرده باشد 0 گزارش می‌کند. صفر یعنی فراخوانی 409 پاسخ می‌دهد، و کلاینت باید بر همین اساس دکمه را خاکستری کند نه اینکه با فشاردادنش کشفش کند.

messageCountnumber

پیام‌هایی که این صندوق پذیرفته است، نه تعدادی که نشان داده می‌شود. با حذف یکی پایین نمی‌آید: سقف ورودی‌ها را می‌شمارد، پس حذف فضای ذخیره‌سازی را آزاد می‌کند اما جا را نه.

messageLimitnumber

سقف، که روی هر صندوق فرستاده می‌شود تا کلاینت بتواند بدون هاردکدکردن ثابت ما بگوید «پر است».

lastMessageAtstring | null

آخرین باری که نامه رسیده، ISO-8601، یا null اگر نامه‌ای نرسیده باشد. برای کسی که دو دقیقه منتظر مانده، null روی صندوقی تازه خیلی متفاوت از صندوقی ساکت خوانده می‌شود.

tokenstring

اعتبارنامه، روی همین پاسخ و نه هیچ پاسخ دیگری. `oe_inbox_` و ۴۳ نویسهٔ base64url؛ سطر تنها یک هش کلیددار ذخیره می‌کند، پس نه می‌توان دوباره خواندش و نه بازیابی‌اش کرد.